FRAGMENT RELACJI OPIEKUNA - PANI MAGDY NECEL- WYCHOWAWCZYNI III KLASY ODKRYWCÓW Z WYJAZDU DO SZYMBARKU w 2004 r.

RELACJA Z WYJAZDU DO SZYMBARKU w 2004 r.
napisana przez Krzysztofa Drzewińskiego z III klasy odkrywców

RELACJA Z WYJAZDU DO SZYMBARKU w 2004 r.
napisana przez Jacka Chwastniewskiego z III klasy odkrywców

FRAGMENT RELACJi Z WYJAZDU DO SZYMBARKU w 2004 r.
napisana przez Piotra Kątnego z II klasy

RELACJA Z WYJAZDU DO SZYMBARKU w 2004 r.
napisana przez Patryka Deniziaka z III klasy odkrywców

RELACJA Z WYJAZDU DO SZYMBARKU w 2003 r.
napisana przez Patryka Deniziaka z II klasy odkrywców

Pytania uczniów do FILIPA POLEWACZYKA ucznia trzeciej klasy odkrywców - laureata WOJEWÓDZKIEGO KOKURSU ASTRONOMICZNEGO w Toruniu.

po lewej - Grzegorz Łukasik
po prawej - Filip Polewaczyk

Pytania uczniów klasy III O - (odkrywców) do laureata WOJEWÓDZKIEGO KONKURSU MATEMATYCZNEGO -Grzegorza Łukasika i jego odpowiedzi.

Dlaczego interesujesz się akurat matematyką?

Interesuje się matematyką, ponieważ jest to przedmiot, który uczy myślenia, a nie bezmyślnego zapamiętywania. Jest to przedmiot, którego nie da się wkuć, a trzeba go zrozumieć i to mi się w nim podoba.

Jakie są twoje zainteresowania pozaszkolne?

Lubię pływać i jeździć na rowerze.

Co chciałbyś robić dalej w życiu?

Zdobyć wysokie wykształcenie i dobrą pracę, która sprawiałaby mi przyjemność

Czy gdybyś miał 11-12 lat poszedłbyś do „Dzieciaków z klasą”?

Raczej jednak nie, ponieważ niezbyt lubię występować publicznie. Trema mogłaby mi bardzo przeszkadzać.

Czy posiadasz jakiekolwiek życie towarzyskie?

Tak, posiadam. Nie jest ono aż tak bardzo bogate, ale to mi wystarcza.

Masz czas na jedzenie?

Mam czas na jedzenie jak i na rozrywkę. Wbrew pozorom nie jest go tak mało.

Czy chodzisz regularnie do kościoła modląc się o dar wiedzy?

Chodzę do kościoła regularnie. Dar wiedzy nie jest najważniejszy, ale modlę się również o niego.

Czy masz koleżanki?

Niejedną!

Jaka była geneza twoich zainteresowań matematycznych?

Od wczesnego dzieciństwa dziadek uczył mnie podstaw matematyki i tak mi już zostało. Później, gdy poszedłem do szkoły, nigdy nie miałem problemów z matematyką i już samemu rozwijając moje zainteresowania zacząłem osiągać pierwsze sukcesy.

W jaki sposób powstało twoje pytanie badawcze? Dlaczego zainteresowałeś się czasem? Co cię w tym fascynuje?

Szukając w swoich książkach ciekawego tematu na prace natrafiłem na książkę o czasie. Zafascynowało mnie, że tak mało wiemy o tym, czym jest czas. Chciałem prześledzić jak ludzie na przełomie wieków i tysiącleci ustosunkowywali się do czasu i tak doszedłem do kalendarzy, o których obecnie piszę pracę. Ciekawą rzeczą jest to, że mało kto z nas wie coś więcej o naszym kalendarzu, a co dopiero o kalendarzach innych ludów, dlatego też temat ten mnie zafascynował.

Czy są przedmioty, z których nie jesteś najlepszy?

Oczywiście, że tak. Kto mówi, że jestem najlepszy. Może z matematyki, fizyki czy geografii jestem bardzo dobry, ale pozostaje wiele innych przedmiotów.

Jak radzisz sobie ze stresem i nerwami?

Staram się nad nimi panować, choć czasami nie jest to łatwe.

W jakim wieku nauczyłeś się sznurować buty?

Ciężko powiedzieć. Myślę, że będąc w zerówce.

Czy wszystkie Grzesie są grzesiowate?

Nie.

Co ciebie fascynuje?

Podróże.

Czy stosujesz jakąś metodę, aby szybciej zapamiętać materiał?

Staram się myśleć pozytywnie jak się czegoś uczę, choć nie zawsze mi się to udaje. Podczas nauki lubię cisze i spokój, ponieważ pozwala mi się to dobrze skupić.

Fragment listu od MARZENY RESZKE, nauczycielki fizyki w Gimnazjum nr 5 w Gdańsku

Witam serdecznie!

Słowo stało się ciałem
Całe moje życie czytam................., czytam.................taka a taka szkoła alternatywna, taka a taka pedagogia. To jest Słowo.
A do was się jedzie i to wszystko o czym się czyta ogląda się na żywo. Ciało- to wasze roześmiane twarze, oczy pełne ufności do świata, atmosfera zaangażowania, w której wiadomo co jest najważniejsze.

Dzieciaki bardzo przeżyły te listy od Pana. Poczuły się ważne. Mało ludzi traktuje ich tak poważnie. Lubię także dostawać od Pana listy.
To przyspiesza moje dojrzewanie.
Nie czuję się sama w myśleniu o szkole.
Pozdrawiam
MRESZKE

Relacja (poprawiona) do GAZETY WYBORCZEJ z akcji -Szkoła z klasą – Rok szkolny 2002/03

Szkoła może stać się miejscem, gdzie dzieją się rzeczy ważne i potrzebne. Realizowany od dwóch lat autorski program WYSPA rozwijający postawy twórcze i badawcze uczniów, zadanie 3D wysuwa na plan pierwszy. Jego autor -Marian Chwastniewski ma zamiar znaleźć punkt, od którego uczeń zaczyna sam dociekać i sprawdzać postawione przez siebie hipotezy i pytania. Prowadzi on od wielu lat zajęcia Koła Odkrywców, które mają rozbudzić zainteresowania istniejące najczęściej w formie szczątkowej. Dzieci dzięki tym spotkaniom zaczynają stawiać swoje własne pytania i szukają na nie odpowiedzi. Z zajęć tych powstał program WYSPA, przyjęty przez Radę Pedagogiczną jako innowacja pedagogiczna i realizowany aktualnie w Gimnazjum nr 11 w Gdyni. Program ten jest praktyczną próbą przeciwstawienia się zanikowi naturalnej ciekawości dziecka, które po kilku latach nauki w szkole staje się tylko wykonawcą odgórnie określonych ram programowych.

Szefem zespołu zadaniowego do tego zadania był Marian Chwastniewski - autor programu WYSPA -rozwijającego postawy twórcze i badawcze uczniów. W skład zespołu wchodzili pracownicy szkolnej biblioteki- Janina Małas i Janusz Żurawski oraz zajmująca się w szkole terapią pedagogiczną Danuta Chwastniewska.

Co wynikło z ankiety „Jaka jest nasza szkoła ?”

Uczniowie klasy odkrywców, którzy odpowiadali na pytania ankiety postrzegali wymagania szkolne jako bezduszne. Nie zauważyli także oni , aby nauczyciele się tym przejmowali. Ankieta wykazała, że nie wystarczy jedna w tygodniu godzina zajęć odkrywczych, aby powstrzymać proces zaniku ciekawości. Kilka lat temu obecny szef zespołu zadaniowego przeprowadził badania wśród uczniów i dowiedział się, że najbardziej interesujące lekcje nie były powiązane z obowiązującym programem szkolnym, ale odnosiły się do tego co jeszcze ciekawiło uczniów. Niepokojące było jednak to, że z roku na rok zakres tego, co interesowało uczniów zmniejszał się drastycznie. Dziecko-z autora własnych pytań-stawało się odtwórcą powszechnie znanych schematów i przestawało twórczo myśleć. Wprowadzenie aktywizujących metod nauczania powinno być powiązane z tym, co interesuje uczniów i właśnie to stało się głównym przedmiotem uwagi autora programu. Dużą wartość ma jedynie to, co dziecko przyjmuje za swoje i utożsamia się z wydobytym w ten sposób problemem. Co z tego, że problem jest interesujący, jeśli nie angażuje on ucznia do własnych poszukiwań? Jeśli wykonuje on pracę tylko dla końcowej oceny, albo dlatego aby wykazać, że jest lepszym od innych? Jeśli pracuje dlatego, że szkoła w ramach kolejnej akcji chce zostać „ SZKOŁĄ Z KLASĄ” ? Więc nie takie były nasze założenia wyjściowe. Kilkunastu uczniów z drugiej klasy odkrywców na początku roku szkolnego 2002/2003 postawiło sobie pytania – znaki. Co ważne, była to ich samodzielna decyzja, a pytania te pojawiły się po wcześniejszej, całorocznej pracy w ramach programu WYSPA. Od pojawienia się tych pytań zaczęła się ich przygoda badawcza. Dlatego też nazwaliśmy je pytaniami- znakami. Nie wszystkim się powiodło. Niektórzy pozostali nadal w pierwszej fazie zbierania informacji. Prace naukowe wyraźnie wskazują, że aby ten proces można było przyspieszyć, należy dać dziecku do ręki odpowiednie narzędzia. Dla wszystkich była to pierwsza próba wniknięcia w proces myślenia naukowego. W tym celu autor programu spotykał się indywidualnie kilka razy w tygodniu z uczniami, a po szkole także korespondował elektronicznie. Jako zespół zadaniowy obserwowaliśmy przebieg prac i udzielaliśmy stosownych wskazówek. W naszym sprawozdaniu opisaliśmy niektóre z nich.

Opis projektów uczniowskich

Projekt 1

4.1.a.Temat projektu: „Zagadka ewolucyjna ludzkiej stopy”
Projekt realizowała uczennica drugiej klasy odkrywców- Justyna Brzezińska
4.1.b.Justyna Brzezińska zajęła się kształtem ludzkiej stopy i zależnościami między jej budową a długością poszczególnych palców.
4.1.c.Justyna postawiła kilka hipotez. Zauważyła, że stopy można sklasyfikować pod względem kształtu, a zwłaszcza długości palców. Wprowadziła własne nazewnictwo i określiła stopy jako „krótkopalczaste” i „długopalczaste”. „Długopalczaści” to ci, którzy mają najdłuższy palec w sąsiedztwie kciuka”. „Krótkopalczaści” natomiast mają palce kolejno coraz krótsze. Dlaczego ewolucja doprowadziła do powstania tego zróżnicowania? Do czego służą palce stóp? Co było motorem podzielenia stóp na dwa rodzaje i kiedy się to stało? Jakie palce mają plemiona żyjące w różnych warunkach przestrzennych i klimatycznych? Czy są także inne czynniki, które mają wpływ na kształt ludzkiej stopy?
4.1.d. Pierwsze spostrzeżenia Justyna poczyniła na zajęciach w-f przyglądając się palcom koleżanek. Obserwowała także osoby na basenie i zastanawiała się, czy płeć ma tutaj jakieś znaczenie. Następnie zaczęliśmy szukać materiałów na ten temat i napisaliśmy do kół antropologicznych przy uniwersytetach. Niestety, nikt obecnie nie prowadzi badań tego typu w Polsce albo nieznane są takie badania studentom. W związku z tym Justyna przeprowadziła badania samodzielnie. Zastanawiające różnice w budowie kości stopy sprawdziła w swojej rodzinie. Chciała także odpowiedzieć, czy czynniki genetyczne mają wpływ na zróżnicowanie długości palców. Zaproponowaliśmy, aby najpierw sprawdzić zależności w linii krewnych mamy i taty Justyny. Następnie wyniki porównamy z grupą kontrolną wybraną spośród chętnych uczniów i ich rodzin z klasy odkrywców.

4.1.e.Do jakich wniosków doszedł uczeń?

Z pierwszych badań wynika, że kształt stopy przekazywany jest genetycznie. Rodzina Justyny jest głównie długopalczasta. Jedynie w linii żeńskiej babci od strony taty w trzech pokoleniach występują stopy krótkopalczaste. Wyniki studiów literatury przedmiotu przyniosły informację związaną z wątkiem ewolucyjnym, że właśnie stopy, a nie dłonie odróżniają nas od małp. Jest to ważna wskazówka skłaniająca do dalszych badań na tym polu. Również długość palców stanowi często przyczynę kłopotów ze znalezieniem odpowiedniego obuwia. Projektanci obuwia powinni mieć na względzie nie tylko krój obuwia, ale i wykończenie czubka. Justyna podjęła się bardzo trudnego zadania, ponieważ nie istnieje albo nie jest nam nadal znana literatura przedmiotu. Wskazówki i spostrzeżenia związane są przede wszystkim z własnymi przemyśleniami. Pośrednim wynikiem tego projektu jest zwiększona czujność na wspomniany temat w czasie przeglądania książek oraz oglądania filmów przyrodniczych i etnograficznych. Potrzeba na to jednak więcej czasu niż jeden rok. Brak czasu i konieczność sumiennego spełniania obowiązków szkolnych hamuje dalszy rozwój pracy. Potrzebne są bowiem dokładne studia anatomiczne i antropologiczne. Mimo problemów Justyna nie rezygnuje i jest przekonana o potrzebie dalszych badań.

4.2.a.
TEMAT PRACY: ”Ziemia i jej przyszłość we Wszechświecie - małe ciała Układu Słonecznego” podjęty został przez ucznia klasy odkrywców Filipa Polewaczyka.
4.2.b
Filip zaczął od oceny zagrożeń Ziemi ze strony różnych obiektów kosmicznych. Rozważał ryzyko i skutki zderzeń, a następnie określił sposoby zapobiegania i przeciwdziałania potencjalnemu zagrożeniu. Potem przeszedł do początków ludzkiej obserwacji kosmicznych skał i określił ludzką świadomość zagrożenia z kosmosu. Temat zaczął się rozrastać i doszły przyczyny wyginięcia dinozaurów oraz pojawiły się opisy i charakterystyki komet i planetoid. W końcu opisane zostały skale zagrożeń ze strony obiektów kosmicznych i przyszłość badań ciał niebieskich w Układzie Słonecznym.

4.2.c.
Jakie pytania postawił uczeń?
Co się może stać, jeśli uderzy w Ziemię obiekt o średnich lub dużych rozmiarach? Kiedy pojawiły się największe kratery uderzeniowe? Jakie jest prawdopodobieństwo uderzenia w Ziemię i kiedy, a także gdzie, można się tego spodziewać? Dlaczego warto badać planetoidy? 4.2.d. W jaki sposób uczeń poszukiwał odpowiedzi na postawione pytania?
Korzystał z wielu książek o tematyce astronomicznej, astrofizycznej i historycznej, witryn internetowych, programów telewizyjnych, encyklopedii multimedialnych, czasopism naukowych, symulatorów komputerowych, map nieba. Prowadził własne obserwacje nieba i pisał z nich raporty, przeprowadzał obliczenia matematyczne, konsultował się z miłośnikami astronomii, a także z profesjonalnymi astronomami. Korzystał z raportów z sond kosmicznych i zestawiał z aktualnym stanem wiedzy. Jednocześnie krytycznie odnosił się do przedstawianych w różnych źródłach danych.

4.2.e. Do jakich wniosków doszedł uczeń?
Filip najbardziej ceni sobie to, że nikt nie zmuszał go do pracy nad tym projektem. Praca kosztowała go wiele wysiłku. Jednak teraz jest z niej dumny, ponieważ jest prawdziwym jej autorem. Wskazówki, które otrzymywał pomogły znaleźć właściwe źródła. Zaletami tak zorganizowanej pracy były: nieograniczony czas, powiązanie badań z indywidualnymi zainteresowaniami, możliwość selektywnego korzystania z różnych źródeł informacji. Zaskoczyło go także, że naukowcy posiadają już ogromną wiedzę na ten temat, chociaż badania rozpoczęły się stosunkowo niedawno. Dostrzeżenie szybkiego przyrostu informacji jest jednym z pośrednich wyników pracy i czynnikiem mobilizującym do ciągłego śledzenia dokonań naukowców. W trakcie zbierania informacje musiały być na bieżąco porządkowane, co zaskoczyło również Filipa. Zauważył on bowiem, że w pewnym momencie praca zaczyna łączyć się w jedną całość i jednocześnie rozrasta się w miarę zdobywania kolejnych informacji. Pojawiła się konieczność spisywania danych w tabelach; należało podać parametry wybranych komet i planetoid. Pracy tej poświęcał każdą wolną chwilę, nie zaniedbując jednak obowiązków szkolnych. Równie ważne jest to, że w założonej przez siebie sekcji może przedstawiać kolegom kolejne etapy swoich poszukiwań, a cotygodniowe spotkania owocują wspólną fascynacją problemami astronomicznymi.

4.3. Projekt trzeci

4.3.a. Projekt dotyczył badania natężenia ruchu kołowego na ulicy Świętojańskiej w Gdyni w różnych porach doby. Badania przeprowadził uczeń klasy odkrywców Sebastian Połojko wraz z całą rodziną.

4.3.b. Ulica, przy której mieszka Sebastian, jest centralną ulicą Gdyni. Właśnie przeprowadzany jest drugi etap jej modernizacji. Badanie zostało zrealizowane w ciągu trzech tygodni poprzedzających pierwszy etap przebudowy. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że Sebastian wraz z rodziną postanowił przeprowadzić obserwację w sposób ciągły przez okres trzech tygodni. Pojazdy i ruch kołowy fascynowały Sebastiana od dawna. Pasji tej nadał niepowtarzalny charakter, albowiem już nigdy nikt z rodziny nie zgodzi się na takie badania.

4.3.c. Jakie pytania i hipotezy badawcze postawił Sebastian?
-Jak zmienia się natężenie ruchu kołowego na ulicy Świętojańskiej w ciągu całej doby, w poszczególnych godzinach?
-Od czego zależy i na co wpływa to natężenie?
-Czy prowadzone były badania tego typu?
-Jakiego typu samochodów jeździ najwięcej, a jakiego najmniej?

4.3.d. W jaki sposób uczeń poszukiwał odpowiedzi na postawione pytania?
Zostały przydzielone dyżury i przez cały czas Sebastian wraz z rodziną prowadził obliczenia. Każdy dzień został rozpisany na godziny. Wyniki były sumowane w godzinnych przedziałach czasowych. Aby zniwelować błędy pomiarowe, powtarzano obserwację przez trzy tygodnie. Tak więc np. ruch w poniedziałek został obliczony 23 września, 30 września i 7 października 2002 roku. Wyniki są przedstawione w tabeli z podziałem na poszczególne godziny i rodzaj pojazdu, tj. samochody osobowe, dostawcze i pojazdy komunikacji miejskiej. Suma pojazdów przejeżdżających każdego dnia tygodnia została podliczona i otrzymano w ten sposób średnie natężenie ruchu samochodów. Wyniki kształtują się następująco: w dni robocze przez wybrany odcinek ulicy przejeżdżało ogółem 23191 samochodów, z czego 22089 to samochody osobowe, 543 to samochody dostawcze i 559 to pojazdy komunikacji miejskiej. Natężenie to zmieniało się w sobotę i niedzielę, co zostało dokładnie obliczone. Średnia dobowa z okresu całego tygodnia wynosi 19564 samochody, z czego 18640 to samochody osobowe, 444 samochody dostawcze i 480 to pojazdy komunikacji miejskiej. Sebastian próbował także dowiedzieć się coś więcej o podobnych badaniach prowadzonych w Gdyni. Niestety nikt nie potrafił na to pytanie odpowiedzieć. Wiemy jedynie, że w latach siedemdziesiątych prowadzone były takie badania na Uniwersytecie Gdańskim. Nie udało się jednak do nich dotrzeć.

4.3.e. Do jakich wniosków doszedł uczeń?
Dowiedział się, że mimo planowanego remontu ulicy nie zostały przeprowadzone gruntowne badania nad potrzebami okolicznych mieszkańców i placówek handlowo-usługowych. Nikt nie słyszał o dostosowaniu natężenia ruchu pojazdów do charakteru tej ulicy. Modernizacja jej ma charakter estetyczny a nie praktyczny. Na ulicy tworzą się w określonych godzinach korki, co zwiększa emisję spalin i zanieczyszczenie substancjami chemicznymi. Zwiększają to dodatkowo światła sygnalizacji świetlnej ponieważ tworzy się długi ciąg samochodów czekających na zmianę świateł. Sebastian ma nadzieję, że wnioski z jego badań zostaną wykorzystane w trakcie przebudowy drugiego odcinka ulicy Świętojańskiej. Ma także nadzieje, że będą to wnioski konstruktywne. Sebastian uzyskał także świadomość liczby. Chyba każdy z nas jako jeszcze dziecko potrafił liczyć bez końca. Obserwując mojego syna Jacka Chwastniewskiego, zastanawiałem się kiedyś nad tym jak długo można wytrwać przy takim liczeniu. Dziś, kiedy znam wynik Sebastiana, nie zdziwi mnie to, że kiedy samodzielnie wybiera się zadanie, można prowadzić obliczenia dzień i noc. To, co najważniejsze w tym wypadku , to rodzaj motywacji sprzyjającej tego typu wysiłkom.

5. W jaki sposób i komu uczniowie prezentowali wyniki swoich prac?
Prezentacje kolejnych etapów prac uczniów z drugiej klasy odkrywców naszej szkoły dokonywały się najpierw przed uczniami na kole odkrywców. Następnie doszło do przedstawienia wyników prac przed rodzicami dzieci, a potem z kolei członkom Stowarzyszenia WYSPA. Kolejnymi etapami były wystąpienia przed nauczycielami i pracownikami naukowymi Uniwersytetu Gdańskiego, aż w końcu przed Radą Pedagogiczną szkoły. Jedna z nauczycielek po kolejnej prezentacji napisała do twórcy programu, że niezwykłe jest to, iż każde dziecko mówi swoim własnym głosem. Również Rada Pedagogiczna zatwierdziła program WYSPA jako innowację pedagogiczna po wysłuchaniu relacji z prac siedmiu uczniów z tej klasy. Ja sam jako autor programu nie spodziewałem się, że tyle wysiłku i związanej z tym pracy mogą wydatkować uczniowie, którzy chcą samodzielnie zdobywać wiedzę.

6.Co sądzą uczniowie o pracy nad projektami badawczymi?
Sebastian: „najtrudniejszym i jednocześnie najciekawszym momentem w trakcie badań były nocne warty” „ Badania trwały całe trzy tygodnie, więc proszę sobie wyobrazić jak musiałem zmobilizować rodzinę i siebie” Justyna: „ wchodziłam na strony internetowe związane z moim tematem pracy i nie mogłam nic znaleźć oprócz anatomii człowieka i zwyczajów przodków człowieka”
Filip: „ decyzję o przystąpieniu do projektu podjąłem sam. Nikt mnie nie zmuszał do tego. Teraz nie żałuję tego i jestem z siebie dumny”.

PYTANIA KOŃCOWE

7. Jak pracowaliśmy?

Indywidualny układ pracy z konieczności spowodował, że bezpośredni kontakt z uczniami miał przede wszystkim autor programu Wyspa -Marian Chwastniewski. Kiedy została zebrana już pierwsza dawka informacji, zaprezentowano je kolegom i koleżankom na comiesięcznych spotkaniach szefów wszystkich sekcji klas odkrywców. Kolejne spotkanie w szerszym gronie nastąpiło na spotkaniu wigilijnym Stowarzyszenia Wyspa, które podjęło się opieki nad pracą sekcji w/w klas. Potwierdzenie wysiłku i aplauz towarzyszący wystąpieniom był wyraźnym zaakceptowaniem pracy uczniów. Kiedy uczniowie zaczęli gromadzić materiały i wstępnie je porządkować, rozpoczęliśmy spotkania szkolnego zespołu do tego zadania. Wcześniej wszystkie wątpliwości wyjaśniano w trakcie indywidualnych spotkań. Stowarzyszenie Wyspa zorganizowało wraz z Instytutem Pedagogiki Uniwersytetu Gdańskiego dwa Spotkania Nauczycieli-Autorów, na których swoje osiągnięcia przedstawiały dzieci z klas odkrywców. W ostatnim okresie nastąpiły cotygodniowe spotkania szkolnego zespołu do tego zadania. Ukoronowaniem tej pracy była także prezentacja wyników na specjalnie zorganizowanej Radzie Pedagogicznej. W efekcie program Wyspa został zgłoszony do Kuratorium Oświaty jako innowacja pedagogiczna.

8.a.W jakiej fazie realizacji zadania jesteśmy?

Zakończone zostało badanie natężenia ruchu na ulicy Świętojańskiej w Gdyni. Pozostałe projekty będą prowadzone dalej. Zdobyte do tej pory przez Justynę informacje wskazują, że problem przez nią podjęty jest całkowicie nowy. Wymaga to dalszego, kilkuletniego badania. Podobnie Filip uważa, że dopiero rozpoczął badania. Ma on świadomość, że nie wszystkie źródła informacji zostały przez niego przeanalizowane i opracowane. 8.b. Co planujemy?
W dalszym ciągu nawiązywać kontakty z autorytetami naukowymi i na bieżąco obserwować przebieg prac. Wskazane byłyby wyjazdy naukowe do ośrodków naukowych specjalizujących się w podanych wyżej zagadnieniach. Spróbujemy skontaktować się także z laboratoriami obuwniczymi opracowującymi fasony obuwia i odnaleźć specjalistów w tej dziedzinie.

9. Jaki był udział uczniów w realizacji zadania?

Problemy zostały przez wszystkich uczniów samodzielnie postawione. Przedstawione prace zostały wybrane spośród innych, ponieważ to Sebastian, Filip i Justyna zainicjowali prace naukowe w klasach odkrywców. Już w zeszłym roku szkolnym pojawiły się u nich pierwsze oznaki prób naukowych. Jednak w zeszłym roku szkolnym, to właśnie autor programu stawiał pytania, wskazywał źródła, prezentował różne punkty widzenia wielu zagadkowych problemów. Stwarzał w ten sposób warunki do wytworzenia się postawy twórczej i badawczej. Przeprowadzał także konsultacje z pracownikami naukowymi i dzięki nim wprowadził pomoce wymagające odpowiedniego zaplanowania swojej pracy, a także rozwijające zdolności przestrzenne i manualne. Jednak bezpośrednia realizacja prac uzależniona była od możliwości czasowych uczniów. Prace zostały już przez napisane i wzbogacone o rysunki, zdjęcia i tabele. Wszystko to wykonali uczniowie.

10. Jaki był udział rodziców w przygotowaniu i realizacji zadania?
W przypadku pracy Justyny jej mama pomagała w poszukiwaniu materiałów w Internecie i przeprowadzeniu badań w rodzinie. Filip pracował samodzielnie, natomiast Sebastian zaangażował do badań całą rodzinę.

11.Co najważniejszego wydarzyło się w trakcie realizacji zadania?
Przede wszystkim Justyna zdobyła pewność, że może samodzielnie prowadzić temat naukowy. Zdobyła także w trakcie prezentacji przekonanie, że podjęty przez nią problem jest godny prawdziwego odkrywcy, gdyż wstąpiła w zupełnie dziewicze i nie poznane do tej pory rejony. Sebastian jest dumny ze swojej pierwszej pracy naukowej, podobnie jak Filip. Ogromny wysiłek włożony w realizację tych projektów wskazuje jednoznacznie, że to nie młodzież, ale programy szkolne są winne przedstawionej na wstępie diagnozie. Należy jak najszybciej dążyć do zmiany na lepsze. Już wiedzą o tym uczniowie. Kiedy dowiedzą się o tym ci, którzy o tym decydują?

12.Wnioski
Uczeń może podjąć się zadania przerastającego jego możliwości. Umiejętność postawienia przez siebie hipotezy naukowej i pytań pomocniczych, znalezienia trudno dostępnych informacji i przeprowadzenia badań w najbliższym kręgu rodzinnym wskazują na duże możliwości Justyny i dobrze zapowiadają dalszy rozwój myślenia naukowego. Zauważyłem, iż trudności w zdobyciu wiedzy o danym przedmiocie badań wcale nie przesądzają o końcowym sukcesie. Mamy świadomość, że u wszystkich, którzy postawili sobie pytania pojawiła się wyraźnie zaznaczona już droga . Tak jak w pracy naukowca potrzebna jest przede wszystkim wytrwałość i rzetelność w prowadzeniu badania, tak uczniowie poznali pierwsze arkana tej pracy. Poznali trud i radość. Może wraz z tym odnaleźli swoją pasję w życiu, która będzie kierowała ich przyszłymi krokami i wyborami.

Z WIZYTĄ U III O - Fragment gazetki szkolnej

„No i zostaliśmy odkrywcami…”

– Klasa III O jest naprawdę super, choć nie jest łatwa. Miała to być klasa matematyczna z rozszerzeniem multimedialnym. Jednak po kilku latach pracy koła odkrywców, zdecydowałem się na szerszą realizację autorskiego programu edukacyjnego WYSPA mającego rozwinąć postawy twórcze i badawcze uczniów . Kierowałem się wynikami badań amerykańskich naukowców, którzy wykazali , iż aby rozwinąć myślenie abstrakcyjne uczniów, należy nauczyć myślenia opierając się naukach przyrodniczych i humanistycznych. Wśród drugich klas istnieje także klasa odkrywców, jednak zorientowana jest ona na szersze spektrum i realizuję tam też wątek postawy twórczej -opowiada o swej klasie wychowawca III O, p. Marian Chwastniewski – Istota pracy obu tych klas polega na tym, że wybrani uczniowie oprócz swoich codziennych obowiązków szkolnych przygotowują pracę badawczą związaną z ich zainteresowaniami.

– Początki były trudne. Myślałem, że nic z tego nie będzie. Uczniowie nie przejawiali konkretnych zainteresowań – kontynuuje nauczyciel – Na przykład Filip Polewaczyk nie ujawnił, że interesuje się astronomią a… teraz proszę! Po roku pracy zaczął sam prowadzić sekcję astronomiczną. Właśnie po pierwszej klasie uczniowie określili swój obszar zainteresowań. Nie nastąpiło to u wszystkich, oczywiście. Powstały też inne sekcje, na przykład Dawnych Kultur, Nauk Ścisłych, Techniczna czy Ogrodnicza.. Z czasem też pojawiły się pierwsze próby prac naukowych …
Stąd właśnie nazwa ODKRYWCY. Młodzi odkrywają nowe obszary, tak, jak kiedyś podróżnicy poznawali nieznane lądy. Z tego co słyszę to w innych klasach nie ma czegoś takiego – dla nas to po prostu przygoda – dodaje Grzegorz Łukasik, jeden z wychowanków pana Chwastniewskiego.